ความสงสาร เมตตา และเห็นใจเพื่อนมนุษย์เป็นสิ่งที่ดี แต่หัวใจกับสมอง เราต้องแยกจากกันให้ออก จะทำอะไรก็ต้องคิดให้รอบคอบ ตอนนี้แผ่นดินไทยเอง ก็ตกอยู่ในสภาวะที่ไม่พร้อมให้ความช่วยเหลือใคร สถานการณ์ภายในของเราเองก็ยังไม่สงบ ไม่ว่าจะเป็นการเมืองในสภา ความสามัคคีของคนในชาติ และปัญหาสำคัญใหญ่หลวงอย่างสถานการณ์ 3 จังหวัดชายแดนใต้ ลองนึกดู ถ้าคุณนั่งแท่นเป็นผู้นำประเทศ สิ่งที่คุณจะทำในตอนนี้คืออะไร ระหว่างดึงปัญหาใหม่เข้ามาจัดการ เพียงเพราะว่ามองเห็นชะตากรรมที่น่าสงสารของคนอื่นที่เข้ามาวิงวอนร้องขอความเมตตาจากคุณ แต่คุณจะไม่คิดบ้างหรือว่า ยังมีประชากรของคุณเอง ที่ถูกปล่อยทิ้งให้เผชิญชะตากรรมที่โหดร้าย อาจจะมากมายกว่าคนพวกนี้ด้วยซ้ำ ยกตัวอย่าง 3 จังหวัดชายแดนใต้ มีทหารดีๆ มากมายเท่าไหร่ ที่เสียสละชีวิตปกป้องบ้านเมือง ให้คุณได้นอนหลับกินอิ่ม ตื่นมาใช้ชีวิตอย่างเสรี ไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ในขณะที่พวกเขาเหล่านั้น แม้แต่จะนอนหลับให้สนิทยังทำไม่ได้ จะกินให้อร่อยก็ยังเป็นสิ่งไม่จำเป็น มีลมหายใจอยู่ก็แค่เพื่อวันนี้ ชีวิตไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมาถึงหรือเปล่า แต่ก็ไม่เคยซักครั้งที่เขาเหล่านั้นจะปริปากบ่น ออกมาเรียกร้องเงินเดือน โบนัส ประท้วงหยุดงาน ออกมาร้องไห้วิงวอนเรียกร้องความเมตตาสงสารจากคุณ ผู้ซึ่งเป็นผู้นำประเทศของเขา คุณเคยนึกถึงบ้างหรือเปล่า ใช่แต่จะเมตตาสงสารคนอื่น ลองคิดถึงคนที่เอาชีวิตเข้าแลก ยอมตายให้ร่างถูกกลบฝัง เพื่อค้ำจุนแผ่นดินเกิดให้คุณและลูกหลานได้อยู่อาศัย ก่อนจะเมตตาใคร ให้นึกถึงประชาชนของคุณก่อนเถิด ถ้าตัวเองยังเอาไม่รอด แล้วยังคิดจะไปช่วยเหลือคนอื่น ก็ไม่ผิดอะไรกับเตี้ยอุ้มค่อม วันหนึ่งที่ไม่มีใครอยู่ปกป้องบ้านเมืองให้คุณแล้ว อย่าว่าแต่จะช่วยคนอื่นเลย ชีวิตตัวเองจะมีเหลือรอดไหมก็ยังมองไม่เห็น

แล้วถ้าหากสงสารมากจริงๆ ลองลงรายชื่อดู กลุ่มคนอยากช่วยโรฮิงญา ล่ารายชื่อมา ส่งให้รัฐ แล้วขอรับกลับไปดูแลที่บ้านคนละคนสองคน ทำได้ไหม หากมีเมตตา (สงสาร) แล้วก็ต้องมีกรุณา (ความพยายามช่วย) ด้วย ถ้าทำไม่ได้ ก็เก็บความเมตตานั้นไว้เถิด เพราะใครๆ เขาก็มีทั้งนั้น ไม่ควรจะออกมาเรียกร้องให้เป็นภาระของใคร ที่จะต้องเข้าไปดูแล ถ้าแผ่นดินนี้ คุณยังช่วยแบ่งเบาไม่ได้ ก็อย่าหาภาระอะไรมาเพิ่มให้เลย สงสารบ้างเถิด ถ้ายังเห็นว่าเป็นแผ่นดินเกิดของคุณ