หน้า: 1 ... 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 ... 81

ชนิดกระทู้ ผู้เขียน กระทู้: รักทางไกล...ทำยังไงดี  (อ่าน 79180 ครั้ง)
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1575 เมื่อ: 19 ก.ย. 09, 22:32 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
Send E-mail

แบ่งปันกระทู้นี้ให้เพื่อนคุณอ่านไหมคะ?

ปิดปิด
 
พี่ๆๆไปเที่ยวไหนกันหมดคะเนี่ย

เมื่อวานงานยุ่งๆ วันนี้เข้าๆออกๆบ้าน กว่าจะเห็นข้อความน้องขึ้นมา
พี่ว่าตอนนี้ เรจิคงยุ่งกับกองรายงาน เรียน เดินทาง ...เหนื่อยแทนจริงๆ
แต่เป็นกำลังใจให้น้องๆทุกๆคนน๊า สู้ๆ ทั้งงาน และความรัก
q*085q*085q*085


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1576 เมื่อ: 19 ก.ย. 09, 22:34 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ ฝันดีน๊า q*008


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
ลูกตาล&ต้นตาล
เรทกระทู้
« ตอบ #1577 เมื่อ: 20 ก.ย. 09, 10:26 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

เราก้อเหมือนกันเรากะแฟนเราอยู่คนละอำเภอกันแต่ก้อต้องทำจัยมั่ยรู้ทำงัยเขาเป็นคนหล่อแบบสเป๊คกะเทยอ่ะเราก้อไม่รู้เหมือนกันว่าวันไหนเราจะได้ตบกะกะเทยเราว่าคงจะมีสักวันแหละแต่ดีเขาเปงคนมั่ยเจ้าชู้หล่อแล้วหยิ่งแบบเนี๊ยะหฃยิงที่ไหนจะกล้าจีบแม้แต่เราก้อไม่กล้าเลยแต่ดีเขาเข้ามาจีบเราเองเลยรู้มั๊ยว่าเจอกันครั้งแรกเรายังไม่ตกลงเปงแฟนเขาเลยเขาก้อสวมแหวนทอง1สลึงของเขาเองให้เราเราก้อได้แต่อึ้งอย่างหนักคุณเราก้อไม่รู้จะทำงัยก้อเลยตอบตกลงแลกเบอร์กันแต่เขาก้อไม่รับแหวนคืนให้เราใส่ไว้ไม่ให้ถอดก้อเลยคบกันมา1สัปดาห์กับอีก3วันเอง

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1578 เมื่อ: 20 ก.ย. 09, 14:07 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
เราก้อเหมือนกันเรากะแฟนเราอยู่คนละอำเภอกันแต่ก้อต้องทำจัยมั่ยรู้ทำงัยเขาเป็นคนหล่อแบบสเป๊คกะเทยอ่ะเราก้อไม่รู้เหมือนกันว่าวันไหนเราจะได้ตบกะกะเทยเราว่าคงจะมีสักวันแหละแต่ดีเขาเปงคนมั่ยเจ้าชู้หล่อแล้วหยิ่งแบบเนี๊ยะหฃยิงที่ไหนจะกล้าจีบแม้แต่เราก้อไม่กล้าเลยแต่ดีเขาเข้ามาจีบเราเองเลยรู้มั๊ยว่าเจอกันครั้งแรกเรายังไม่ตกลงเปงแฟนเขาเลยเขาก้อสวมแหวนทอง1สลึงของเขาเองให้เราเราก้อได้แต่อึ้งอย่างหนักคุณเราก้อไม่รู้จะทำงัยก้อเลยตอบตกลงแลกเบอร์กันแต่เขาก้อไม่รับแหวนคืนให้เราใส่ไว้ไม่ให้ถอดก้อเลยคบกันมา1สัปดาห์กับอีก3วันเอง

คบกันมา1สัปดาห์กับอีก 3 วันเอง....พี่ไม่รู้นะว่าน้องอายุเท่าไร เรียน รึว่าทำงานแล้ว
เวลาเพียงเท่านี้ ตกลงเป็นแฟน ให้แหวน..อาจถือว่าเป็นผู้ชายเจ้าชู้เงียบ
หรือว่า ...รักจริงหวังแต่ง..อย่าเพิ่งทึกทักนะจ๊ะ ดูใจกันไปก่อน วางตัวให้เหมาะสม
ดูการกระทำที่เขาแสดงต่อเราและพิจารณาให้ดี แค่ต่างอำเภอไม่ไกลเท่าไรเลย
เพราะสาวๆเจ้าของบ้านนี้ มีรักทางไกลข้ามฟ้าข้ามทะเล ข้ามประเทศ
q*021


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
Jerri China
เรทกระทู้
« ตอบ #1579 เมื่อ: 20 ก.ย. 09, 14:34 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

ใช้เวลาตอนนี้ล่ะเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักที่คุณสองคนมีต่อกันไงล่ะ...ถ้าคุณรักเค้า ข้อดีของการห่างกันคราวนี้จะเป็นเครื่องชี้วัดว่าคุณคิดถึงแฟนคุณมากแค่ไหน และทุกวันผ่านไปยากแค่ไหนถ้าคุณสองคนห่างกัน คุณจะรู้สึกคิดถึงแฟนคุณมากๆและเหงาที่สุด และคุณก็ต้องมีความอดทนที่จะรอคอยวันที่แฟนคุณกลับมา พยายามปรับตัวและมีความสุขกับการคิดถึงแฟน คุยกันบ้าง อย่าขาดการติดต่อ และแสดงให้เค้ารับรู้ได้ว่าคุณรักและคิดถึงเค้ามากแค่ไหน ซึ่งในทางกลับกัน ช่วงเวลานี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะพิสูจน์ความรักที่แฟนคุณมีกับคุณด้วย ถ้าเค้ารักคุณ แน่นอนเค้าเองก็จะรอคอยที่จะพบเจอคุณ และรู้สึกได้ว่าการใช้ชีวิตแบบที่ต้องห่างกับคุณมันสุดแสนจะคิดถึงคุณแค่ไหน แต่แล้วสมมุติว่าวันนี้เหตุการณ์มันเปลี่ยนแปลง เช่นว่าเค้ามีคนอื่น นั่นก็เป็นสิ่งที่คุณต้องยอมรับเช่นกัน และคำตอบก็จะชัดเจนว่า เค้าไม่เหมาะสมกับคุณ แน่นอนคุณอาจเสียใจ ที่คุณเสียคนที่คุณรัก แต่เค้าจะต้องปวดใจกว่าคุณที่เค้าเสียคนที่รักเค้ามากขนาดนั้น คุณต้องคอยเตือนสติตัวเองอยู่เสมอว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหวังเสมอไป..ต้องรู้จักเผื่อใจนะคะ แล้วถ้าวันที่โหดร้ายมาถึงคุณจะเจ็บปวดกับมันเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้นล่ะ อีกด้านล่ะ ถ้าเค้ารอคอยคุณได้ คุณก็รอคอยเค้า สุดท้ายทั้งคู่ก็ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ประสบการณ์ครั้งนี้จะทำให้คุณสองคนรักกันและมีความสุขมากกกก
ตอนนี้เราเองก็มาเรียนต่อที่ต่างประเทศ คนรักอยู่ที่เมืองไทย..เราคิดแบบนี้...ทุกวันของเราจึงผ่านไปได้ด้วยดี ขอให้เชื่อไว้อย่างหนึ่งว่า เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้จริงๆ ถ้าหัวใจว่าใช่ ก็คือใช่ และถ้าคนๆนั้นต่อให้เลิศเลอเพอร์เฟ็คท์แค่ไหนถ้าหัวใจคุณรู้สึกไม่ใช่ เชื่อหรือไม่ว่าสุดท้ายมันก็คือไม่ใช่
ทำตามที่หัวใจคุณเรียกร้อง แต่ทุกอย่างต้องอยู่ในกรอบ คิดนอกกรอบได้ แต่อย่าทำนอกกรอบนะจ๊ะ สู้ๆๆๆๆๆ

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1580 เมื่อ: 20 ก.ย. 09, 21:44 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ใช้เวลาตอนนี้ล่ะเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักที่คุณสองคนมีต่อกันไงล่ะ...ถ้าคุณรักเค้า ข้อดีของการห่างกันคราวนี้จะเป็นเครื่องชี้วัดว่าคุณคิดถึงแฟนคุณมากแค่ไหน และทุกวันผ่านไปยากแค่ไหนถ้าคุณสองคนห่างกัน คุณจะรู้สึกคิดถึงแฟนคุณมากๆและเหงาที่สุด และคุณก็ต้องมีความอดทนที่จะรอคอยวันที่แฟนคุณกลับมา พยายามปรับตัวและมีความสุขกับการคิดถึงแฟน คุยกันบ้าง อย่าขาดการติดต่อ และแสดงให้เค้ารับรู้ได้ว่าคุณรักและคิดถึงเค้ามากแค่ไหน ซึ่งในทางกลับกัน ช่วงเวลานี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะพิสูจน์ความรักที่แฟนคุณมีกับคุณด้วย ถ้าเค้ารักคุณ แน่นอนเค้าเองก็จะรอคอยที่จะพบเจอคุณ และรู้สึกได้ว่าการใช้ชีวิตแบบที่ต้องห่างกับคุณมันสุดแสนจะคิดถึงคุณแค่ไหน แต่แล้วสมมุติว่าวันนี้เหตุการณ์มันเปลี่ยนแปลง เช่นว่าเค้ามีคนอื่น นั่นก็เป็นสิ่งที่คุณต้องยอมรับเช่นกัน และคำตอบก็จะชัดเจนว่า เค้าไม่เหมาะสมกับคุณ แน่นอนคุณอาจเสียใจ ที่คุณเสียคนที่คุณรัก แต่เค้าจะต้องปวดใจกว่าคุณที่เค้าเสียคนที่รักเค้ามากขนาดนั้น คุณต้องคอยเตือนสติตัวเองอยู่เสมอว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหวังเสมอไป..ต้องรู้จักเผื่อใจนะคะ แล้วถ้าวันที่โหดร้ายมาถึงคุณจะเจ็บปวดกับมันเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้นล่ะ อีกด้านล่ะ ถ้าเค้ารอคอยคุณได้ คุณก็รอคอยเค้า สุดท้ายทั้งคู่ก็ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ประสบการณ์ครั้งนี้จะทำให้คุณสองคนรักกันและมีความสุขมากกกก
ตอนนี้เราเองก็มาเรียนต่อที่ต่างประเทศ คนรักอยู่ที่เมืองไทย..เราคิดแบบนี้...ทุกวันของเราจึงผ่านไปได้ด้วยดี ขอให้เชื่อไว้อย่างหนึ่งว่า เรื่องของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้จริงๆ ถ้าหัวใจว่าใช่ ก็คือใช่ และถ้าคนๆนั้นต่อให้เลิศเลอเพอร์เฟ็คท์แค่ไหนถ้าหัวใจคุณรู้สึกไม่ใช่ เชื่อหรือไม่ว่าสุดท้ายมันก็คือไม่ใช่
ทำตามที่หัวใจคุณเรียกร้อง แต่ทุกอย่างต้องอยู่ในกรอบ คิดนอกกรอบได้ แต่อย่าทำนอกกรอบนะจ๊ะ สู้ๆๆๆๆๆ

ขอบคุณที่มาเล่าเรื่องราว เป็นประสบการณ์และคำแนะนำที่ดีมากๆ
ขอให้ความรักดำเนินไปตามความตั้งใจอย่างมีความสุขนะคะ
q*021


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1581 เมื่อ: 20 ก.ย. 09, 21:47 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
เรจิจ๋า ..คิดถึงน๊า หวังว่าน้องคงสบายดี q*085q*085


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
ink
เรทกระทู้
« ตอบ #1582 เมื่อ: 21 ก.ย. 09, 02:01 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

try to use skype or video call (msn) ka..

TC ka

think abt yourself more than someone else. then u r gonna understand your feeling well..

cuz ma boyfriend lives in Thailand but im not.. it's difficult to get along with him..

i was crying everytime when we were talking. cuz he never believed me anything.

so sad ka.. wanna go back to thailand..

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1583 เมื่อ: 21 ก.ย. 09, 20:27 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
try to use skype or video call (***) ka..

TC ka

think abt yourself more than someone else. then u r gonna understand your feeling well..

cuz ma boyfriend lives in Thailand but im not.. it's difficult to get along with him..

i was crying everytime when we were talking. cuz he never believed me anything.

so sad ka.. wanna go back to thailand..

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำเรื่องการคุยทาง skype or video call
และเป็นกำลังใจให้คุณ ink มีความรักที่มั่นคงและสมหวัง มีความสุขนะคะ
q*021


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1584 เมื่อ: 22 ก.ย. 09, 22:27 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1585 เมื่อ: 22 ก.ย. 09, 22:28 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
เจอกับตัว
เรทกระทู้
« ตอบ #1586 เมื่อ: 23 ก.ย. 09, 10:48 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ทางที่ดีที่สุดคือ ต้องซื่อสัตย์ต่อกันและกัน ซึ่งอันนี้มันทำยากมากสำหรับคนที่ไม่มีความรักต่อกันจริงๆ และแนวโน้มส่วนใหญ่ผู้ชายจะนอกใจมากกว่าผู้หญิง ถึงร้อยละ 80 ยิ่งที่แต่งงานกันแล้วจะนอกใจภรรยาถึงร้อยละ 90 แต่เชื่อสิถ้าผู้หญิงจับได้แล้วโอกาสแยกกันมีถึง 100% เปรียบได้เหมือนแก้ว ถ้าได้ร้าวแล้วไม่มีโอกาสที่จะเหมือนเดิมได้ ฉะนั้นต้องมีความซื่อสัตย์และจริงใจต่อกันเท่านั้นถึงจะอยู่ด้วยกันยืด....คอนเฟรม (จากประสบการณ์จริง)[size=medium][/size]
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
เจ้าชายปลาทองน้อย
เรทกระทู้
« ตอบ #1587 เมื่อ: 23 ก.ย. 09, 14:45 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

สวัสดีทุกๆ คนครับ ไม่ได้แวะมาซะนานเลย รู้สึกว่าผู้คนจะคับคั่งนะครับ (แต่ไม่รู้จักใครเลย นอกจากคุณนามว่า) ไม่รู้ว่าคุณนามว่ายังจำผมได้รึป่าวครับ วันนี้อยากมาเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาหลังจากเจอมรสุมพัดโหมจิตใจซักพักนึง (อิอิ คุณนามว่าจำได้ใช่มั้ยครับ) แต่พอมาเยอะผู้คนมากหลาย เลยไม่กล้าเล่าน่ะครับ กลัวว่าจะไม่ใช่ทุกคนที่รับได้กับเรื่องของผม เอาเป็นว่า นนี้ผมมาทักทายทุกๆ ท่านแล้วกันนะครับ ยินดีได้รู้จักทุกท่านเลยครับผม....เจ้าชายปลาทองน้อย

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1588 เมื่อ: 24 ก.ย. 09, 12:25 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
สวัสดีทุกๆ คนครับ ไม่ได้แวะมาซะนานเลย รู้สึกว่าผู้คนจะคับคั่งนะครับ (แต่ไม่รู้จักใครเลย นอกจากคุณนามว่า) ไม่รู้ว่าคุณนามว่ายังจำผมได้รึป่าวครับ วันนี้อยากมาเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาหลังจากเจอมรสุมพัดโหมจิตใจซักพักนึง (อิอิ คุณนามว่าจำได้ใช่มั้ยครับ) แต่พอมาเยอะผู้คนมากหลาย เลยไม่กล้าเล่าน่ะครับ กลัวว่าจะไม่ใช่ทุกคนที่รับได้กับเรื่องของผม เอาเป็นว่า นนี้ผมมาทักทายทุกๆ ท่านแล้วกันนะครับ ยินดีได้รู้จักทุกท่านเลยครับผม....เจ้าชายปลาทองน้อย

555555....
เรื่องของทุกคนที่นี่ น่าจะจำได้หมดน่ะคะ โดยเฉพาะคุณ มีอะไรที่พิเศษๆๆๆ
สำหรับฉันแล้วคิดว่า สังคมเปิดกว้างมากขึ้นแล้ว เราเป็นอะไร อยากเป็นแบบไหน
ถ้าเป็นคนดี ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ใครๆๆๆก็ต้องเข้าใจคะ เป็นคนดีก็พอแล้ว
เรื่องของคุณก็ถ้าอยากเล่า ก็เล่าเถอะคะ (เพราะว่าฉันก็อยากรู้ 55555) เสียมารยาทไปหรือเปล่าน๊า
ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกคะ เค้าไม่ได้รู้จักหน้าตาเราสักหน่อย
ส่วนเรื่องของฉันตอนนี้ก็ไปเรื่อยๆๆ และรู้ว่าถ้าจะตกลงปลงใจจริงๆๆ คิดสร้างครอบครัว
ปัญหาก็เริ่มมีให้คิดมากขึ้น เค้าแน่นอนต้องคิดและฉันก็คิดเยอะไม่แพ้เค้าเหมือนกันคะ
อย่างแรก ตอนนี้เค้าอยากเร่งเวลาเข้ามา แต่ติดหลายอย่าง หนึ่งฉันอายุน้อยกว่าเค้ามาก
ยังหาจุดยืนไม่ได้ ปีหน้าอยากเรียนต่อ ต้องใช้เงิน และเค้าก็ไม่ได้มีเงินมากพอเป็นสินสอด
ถ้าจะรอเก็บ อย่างต่ำต้องสองปี อายุเค้าขึ้นเลขสี่แน่นอนคะ และถึงวันนั้นไม่รู้ว่าจะมากพอหรือเปล่า
ถ้าคิดว่าจะไปกู้เราสองคนก็ต้องมาหาใช้ที่หลัง อันนี้ฉันไม่เห็นด้วยแน่นอนคะ
สรุปอายุทำให้ความคิดต่างกัน ถ้าแต่งฉันก็ต้องไปอยู่กับเค้า เริ่มทำงานใหม่อยู่ที่นั่น
แต่ถ้าฉันยืนยันอยากเรียนต่อ อยากอยู่ทำงานต่อที่นี่ เพราะคิดว่าที่นั่นอาจจะไม่มีอะไรให้ทำ
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทางออกใครกันที่จะต้องเป็นฝ่ายเสียสละมากกว่า ฉันมีอยู่สองทางเลือก
เลือกครอบครัว เริ่มต้นใหม่ ไม่เรียนต่อ กับรอไปก่อนขอเวลาเรียนอีกสักสองปี(แต่เค้าไม่อยากให้เรียนแล้ว)
เมื่อคืนก็เลยคุยกัน แบบคิดไปคนล่ะทาง เรื่องนี้คงต้องคุยกันยาวคะ ลำบากใจจริงๆๆๆๆ
ยังไงคิดว่าฉันจะต้องเป็นฝ่ายเสียสละแน่นอน ตั้งแต่เรื่องค่าสินสอด เท่าไหร่เหมาะสม
ต้องคุยเกริ่นกับพ่อแม่เอง ต้องคิดเองอีกแล้ว ประเพณีมันคนล่ะอย่างกันด้วยซิคะ พูดยากจริงๆๆ เฮ้อ



noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1589 เมื่อ: 25 ก.ย. 09, 10:06 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

พี่สาว เพื่อนๆๆ แต่ล่ะคนคงยุ่ง ไมมีเวลาเข้ามาที่นี่เลย
เราอยากหาคำปรึกษา แต่ก็ไม่มีแล้ว แต่ล่ะคนมีหน้าที่ที่ต้องทำนี่น่ะ
มันเหนื่อยยังไงก็ไม่รู้คะ อยากเลิกกันให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
บางทีคงดีกว่านี้น๊ะ เพื่อนๆๆช่วยบอกทีได้มั้ยคะ ว่าเราควรทำยังไงดี
นับวันเรายิ่งไม่แน่ใจ คนนี้คงไม่ใช่จริงๆๆๆก็เป็นได้ ยิ่งคบกันนาน
ยิ่งรู้จักกันมากขึ้น การยอมรับของเรามันยิ่งต้องมากตาม
แต่เรากลับไม่อยากยอมรับในตัวเค้าอีกแล้ว เริ่มรับไม่ได้มั้ง
หรืออาจะหมดความรู้สึกนั้น เหลือแค่ความผูกพัน แล้วทำไมเราต้องเป็นทุกข์
มีรักแล้วเป็นแบบนี้ มันทรมานเหลือเกินคะ

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
เศร้านะ
เรทกระทู้
« ตอบ #1590 เมื่อ: 25 ก.ย. 09, 11:25 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
พี่สาว เพื่อนๆๆ แต่ล่ะคนคงยุ่ง ไมมีเวลาเข้ามาที่นี่เลย
เราอยากหาคำปรึกษา แต่ก็ไม่มีแล้ว แต่ล่ะคนมีหน้าที่ที่ต้องทำนี่น่ะ
มันเหนื่อยยังไงก็ไม่รู้คะ อยากเลิกกันให้มันรู้แล้วรู้รอดไป
บางทีคงดีกว่านี้น๊ะ เพื่อนๆๆช่วยบอกทีได้มั้ยคะ ว่าเราควรทำยังไงดี
นับวันเรายิ่งไม่แน่ใจ คนนี้คงไม่ใช่จริงๆๆๆก็เป็นได้ ยิ่งคบกันนาน
ยิ่งรู้จักกันมากขึ้น การยอมรับของเรามันยิ่งต้องมากตาม
แต่เรากลับไม่อยากยอมรับในตัวเค้าอีกแล้ว เริ่มรับไม่ได้มั้ง
หรืออาจะหมดความรู้สึกนั้น เหลือแค่ความผูกพัน แล้วทำไมเราต้องเป็นทุกข์
มีรักแล้วเป็นแบบนี้ มันทรมานเหลือเกินคะ

รักแล้วเหนื่อยใจ แล้วจะรักไปทำไม ไม่ลองเปิดโอกาสให้ตนเองเจอรักใหม่เลยรึไง
รึว่าผู้หญิงเราไม่มีทางเลือก ...ไม่จริงหรอก ชีวิตเป็นของเรา เราเลือกสิ่งที่ดีที่สุด ที่ให้เราสุขใจดีกว่า
รัก ผูกพัน ความสุข ความทุกข์ในความรัก อยากไปให้ไกลๆเหลือเกิน ทรมานจริงๆ
q*001
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1591 เมื่อ: 25 ก.ย. 09, 13:30 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
รักแล้วเหนื่อยใจ แล้วจะรักไปทำไม ไม่ลองเปิดโอกาสให้ตนเองเจอรักใหม่เลยรึไง
รึว่าผู้หญิงเราไม่มีทางเลือก ...ไม่จริงหรอก ชีวิตเป็นของเรา เราเลือกสิ่งที่ดีที่สุด ที่ให้เราสุขใจดีกว่า
รัก ผูกพัน ความสุข ความทุกข์ในความรัก อยากไปให้ไกลๆเหลือเกิน ทรมานจริงๆ
q*001

เปิดใจตัวเองตลอดมาคะ แต่ก็ตัดใจจากเค้าไม่ได้ รู้ทั้งงรู้ว่าเราวิ่งตามเค้ามาตลอด
วิ่งตามความรู้สึกตัวเองที่มีให้เค้า มันมากจนล้น ใจมันร้อนรน ตลอดเวลาใครกันที่เป็นฝ่ายวิ่งตาม
ฉันกลับรู้สึกเหนื่อย เหมือนเค้าไม่สนใจเราหรือเปล่า หรือว่าเราต้องการมากไป อยากเจอหน้า
อยากอยู่ใกล้ๆๆๆกัน แต่งานเค้า สิ่งที่เค้าเป็นมันเหมือนไกลจากเราทุกที ห่างจากเราทุกที
ความคิดถึงมันมากมายจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงให้ลดน้อยลง เราเหนื่อย เราทรมาน
ทุกวันเหมือนฉันเป็นฝ่ายโทรหาเค้า ชวนเค้าคุย หาเรื่องที่เจอะเจอมาในแต่ล่ะวันคุยกัน
ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยมาก เลยปิดเครื่องโทรศัพท์ อยากอยู่กับตัวเองสักวันสองวันคะ
แต่วันอาทิตย์นี้บอกว่าจะมาเจอ แต่การกระทำ คำพูดหลายอย่างของเค้า ที่พูดไม่คิด
ทำให้เราเสียใจ มันหลายเรื่องคะ เหมือนที่เค้าว่าแก้วที่มันเคยร้าว มันไม่มีวันประสานกันติดหรอกคะ
ยิ่งนานวันยิ่งร้าวมากขึ้น และวันอาทิตย์นี้ฉันคิดว่าจะไม่เจอเค้าคะ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันคะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1592 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 10:03 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

เฮ้อ เกิดเรื่องจนได้ซิน่ะ เมื่อคืนหนูปิดโทรศัพท์ กว่าจะเปิดก็เที่ยงคืน
แล้วก็นอนหลับไม่รู้เรื่อง ตื่นมาอีกทีสายไม่ได้รับตอนเกือบตีหนึ่ง
เค้าโทรมา และเมื่อเช้าก็โทรแต่เช้า เลยทะเลาะกันใหญ่เลยคะ
มันเป็นความผิดของเราเอง ที่คิดเอง เออเอง รู้สึกเหนื่อยกับการวิ่งตามความรู้สึกตัวเองมั้ง
เค้าบอกว่าโทรมาตอนสามทุ่มก็ยังปิดเครื่องอยู่เป็นอะไร ทำไมปิดเครื่อง
เราก็พูดตามตรง ถึงจะเปิดเครื่องพี่ก็ไม่โทรมาหรอก เพราะปกติหนูเป็นคนโทร
ปิดเครื่องไปคงไม่เป็นอะไรหรอก ยังไงหนูก็เป็นฝ่ายโทร ถ้าไม่โทรก็ไม่ได้คุยกันหรอก
อาการน้อยใจมั้ง แต่กลับกลายว่าเราเป็นคนผิด จะมีคนที่เรารู้สึกดีแบบนี้ไปทำไมกัน
เริ่มชินชาแล้วล่ะ ไม่ได้รู้สึกปวดใจอะไรมากมายหรอก มันหายเร็วกว่าที่คิดแฮะ
มันคงหมดความรู้สึกนั้นจริงๆๆ เหลือแค่ผูกพัน และสักวันถ้าเราทนไม่ได้จริงๆๆ
แก้วที่ร้าวอยู่ ก็คงต้องแยก แต่ใจก็ยังอ่อนแอเกินจะรับเรื่องนี้ได้ ขอเวลาสักหน่อยน๊ะ
หัวใจจะเข้มแข็งขึ้น อยากทำให้ได้จริงๆๆๆๆ แล้วเมื่อไหร่ สับสนจัง

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1593 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 11:56 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
เปิดใจตัวเองตลอดมาคะ แต่ก็ตัดใจจากเค้าไม่ได้ รู้ทั้งงรู้ว่าเราวิ่งตามเค้ามาตลอด
วิ่งตามความรู้สึกตัวเองที่มีให้เค้า มันมากจนล้น ใจมันร้อนรน ตลอดเวลาใครกันที่เป็นฝ่ายวิ่งตาม
ฉันกลับรู้สึกเหนื่อย เหมือนเค้าไม่สนใจเราหรือเปล่า หรือว่าเราต้องการมากไป อยากเจอหน้า
อยากอยู่ใกล้ๆๆๆกัน แต่งานเค้า สิ่งที่เค้าเป็นมันเหมือนไกลจากเราทุกที ห่างจากเราทุกที
ความคิดถึงมันมากมายจนไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงให้ลดน้อยลง เราเหนื่อย เราทรมาน
ทุกวันเหมือนฉันเป็นฝ่ายโทรหาเค้า ชวนเค้าคุย หาเรื่องที่เจอะเจอมาในแต่ล่ะวันคุยกัน
ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยมาก เลยปิดเครื่องโทรศัพท์ อยากอยู่กับตัวเองสักวันสองวันคะ
แต่วันอาทิตย์นี้บอกว่าจะมาเจอ แต่การกระทำ คำพูดหลายอย่างของเค้า ที่พูดไม่คิด
ทำให้เราเสียใจ มันหลายเรื่องคะ เหมือนที่เค้าว่าแก้วที่มันเคยร้าว มันไม่มีวันประสานกันติดหรอกคะ
ยิ่งนานวันยิ่งร้าวมากขึ้น และวันอาทิตย์นี้ฉันคิดว่าจะไม่เจอเค้าคะ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันคะ


วันอาทิตย์นี้ทำไมถึงคิดว่าจะไม่เจอเค้าล่ะ
อาจเป็นเพราะงอน น้อยใจ เบื่อที่ไม่เข้าใจ
ถ้าเจอกัน ได้คุยปรับความเข้าใจให้หายคิดถึง
แล้วกลับมามีกำลังใจ มีแรงทำงาน ยิ้มจากใจสดใสกว่านะจ๊ะ
q*021


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1594 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 12:01 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
เฮ้อ เกิดเรื่องจนได้ซิน่ะ เมื่อคืนหนูปิดโทรศัพท์ กว่าจะเปิดก็เที่ยงคืน
แล้วก็นอนหลับไม่รู้เรื่อง ตื่นมาอีกทีสายไม่ได้รับตอนเกือบตีหนึ่ง
เค้าโทรมา และเมื่อเช้าก็โทรแต่เช้า เลยทะเลาะกันใหญ่เลยคะ
มันเป็นความผิดของเราเอง ที่คิดเอง เออเอง รู้สึกเหนื่อยกับการวิ่งตามความรู้สึกตัวเองมั้ง
เค้าบอกว่าโทรมาตอนสามทุ่มก็ยังปิดเครื่องอยู่เป็นอะไร ทำไมปิดเครื่อง
เราก็พูดตามตรง ถึงจะเปิดเครื่องพี่ก็ไม่โทรมาหรอก เพราะปกติหนูเป็นคนโทร
ปิดเครื่องไปคงไม่เป็นอะไรหรอก ยังไงหนูก็เป็นฝ่ายโทร ถ้าไม่โทรก็ไม่ได้คุยกันหรอก
อาการน้อยใจมั้ง แต่กลับกลายว่าเราเป็นคนผิด จะมีคนที่เรารู้สึกดีแบบนี้ไปทำไมกัน
เริ่มชินชาแล้วล่ะ ไม่ได้รู้สึกปวดใจอะไรมากมายหรอก มันหายเร็วกว่าที่คิดแฮะ
มันคงหมดความรู้สึกนั้นจริงๆๆ เหลือแค่ผูกพัน และสักวันถ้าเราทนไม่ได้จริงๆๆ
แก้วที่ร้าวอยู่ ก็คงต้องแยก แต่ใจก็ยังอ่อนแอเกินจะรับเรื่องนี้ได้ ขอเวลาสักหน่อยน๊ะ
หัวใจจะเข้มแข็งขึ้น อยากทำให้ได้จริงๆๆๆๆ แล้วเมื่อไหร่ สับสนจัง


ถ้ามัวแต่งอน น้อยใจ ไม่ยอมคุยกัน คงทำงานไม่ได้ทั้งสองฝ่าย
สาวน้อยโทรไปรึยังจ๊ะ ถึงอยากหนีใจตัวเองยังไงคงยิ่งเจ็บปวด
ทำอย่างไรแล้วสบายใจทั้งสองฝ่าย ยิ้มได้ มีกำลังใจ เลือกทำได้
พี่อยากให้น้องมีความสุขที่มีความรักและมีความเข้าใจกันนะจ๊ะ
q*021


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1595 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 13:26 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
วันอาทิตย์นี้ทำไมถึงคิดว่าจะไม่เจอเค้าล่ะ
อาจเป็นเพราะงอน น้อยใจ เบื่อที่ไม่เข้าใจ
ถ้าเจอกัน ได้คุยปรับความเข้าใจให้หายคิดถึง
แล้วกลับมามีกำลังใจ มีแรงทำงาน ยิ้มจากใจสดใสกว่านะจ๊ะ
q*021

พี่สาวค๊ะ หนูควรเจอพี่เค้าใช่มั้ยคะ ตอนนี้หนูสับสน เบื่อกับอาการแบบนี้เต็มทนแล้วคะ
ไม่รู้ว่าทำไม คงน้อยใจ ไม่เข้าใจตัวเอง แล้วทำไมต้องเป็นแบบนี้ ใจหนึ่งอยากเจอ
เพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง อีกใจกลับอยากหยุดพัก อยากหลบหน้า ไม่อยากเจอพี่เค้า
อยากนอนทั้งวัน ไม่อยากทำอะไรแล้วตอนนี้คะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1596 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 13:34 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ถ้ามัวแต่งอน น้อยใจ ไม่ยอมคุยกัน คงทำงานไม่ได้ทั้งสองฝ่าย
สาวน้อยโทรไปรึยังจ๊ะ ถึงอยากหนีใจตัวเองยังไงคงยิ่งเจ็บปวด
ทำอย่างไรแล้วสบายใจทั้งสองฝ่าย ยิ้มได้ มีกำลังใจ เลือกทำได้
พี่อยากให้น้องมีความสุขที่มีความรักและมีความเข้าใจกันนะจ๊ะ
q*021

หนูไม่ได้โทรไปหรอกคะ พี่เค้าพึ่งโทรมาเมื่อกี้ ตอนบ่ายทานข้าวเสร็จแล้วคะ
หนูก็คุยตามปกติ แต่ในใจมันเหมือนอยากชวนทะเลาะ หงุดหงิด เบื่อ
เวลาเราทะเลาะกันทีไร พอผ่านไปสักพัก ได้คุยกัน เค้าไม่เคยพูดเรื่องที่ผ่านมาเลยคะ
ทั้งๆๆๆที่มันยังค้างคาใจหนูอยู่ มันยังไม่เคลียร์ปัญหา แต่เค้ากลับพูดเรื่องอื่น เหมือนไม่กี่ชั่วโมง
ที่ผ่านมาไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลยคะ หัวเราะเสียงดังได้ อารมณ์ดีได้ ทั้งๆๆที่หนูกลับคิดมาก
กลับคิดไปไหนต่อไหน แต่เหมือนเค้าไม่แคร์ ไม่สนใจสิ่งที่ผ่านมา หนูไม่เข้าใจเค้าเลยคะ
พี่ช่วยบอกหนูหน่อยได้มั้ยคะ ว่าเค้าเป็นแบบนี้ ทำแบบนี้เพื่ออะไร คำว่าผู้ชายคงอ้างได้ใช่มั้ยคะ
ว่าเป็นแบบนี้ ปล่อยให้ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่เค้าทะเลาะกับหนู
มันคืออะไรกัน
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1597 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 16:51 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
พี่สาวค๊ะ หนูควรเจอพี่เค้าใช่มั้ยคะ ตอนนี้หนูสับสน เบื่อกับอาการแบบนี้เต็มทนแล้วคะ
ไม่รู้ว่าทำไม คงน้อยใจ ไม่เข้าใจตัวเอง แล้วทำไมต้องเป็นแบบนี้ ใจหนึ่งอยากเจอ
เพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง อีกใจกลับอยากหยุดพัก อยากหลบหน้า ไม่อยากเจอพี่เค้า
อยากนอนทั้งวัน ไม่อยากทำอะไรแล้วตอนนี้คะ

รอข้อความขึ้นนานมากๆ ไม่รู้ว่าน้องเลิกงานรึยัง
ลองคิดทบทวนนะ..ถ้าเจอคุยกันแล้วน้องมีความสุข ยิ้มได้
หรืออยากหลบ นอนร้องไห้ไม่เข้าใจ เหนื่อยใจ มันไม่ใช่การแก้ปัญหานะ
q*021


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1598 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 16:56 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
หนูไม่ได้โทรไปหรอกคะ พี่เค้าพึ่งโทรมาเมื่อกี้ ตอนบ่ายทานข้าวเสร็จแล้วคะ
หนูก็คุยตามปกติ แต่ในใจมันเหมือนอยากชวนทะเลาะ หงุดหงิด เบื่อ
เวลาเราทะเลาะกันทีไร พอผ่านไปสักพัก ได้คุยกัน เค้าไม่เคยพูดเรื่องที่ผ่านมาเลยคะ
ทั้งๆๆๆที่มันยังค้างคาใจหนูอยู่ มันยังไม่เคลียร์ปัญหา แต่เค้ากลับพูดเรื่องอื่น เหมือนไม่กี่ชั่วโมง
ที่ผ่านมาไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลยคะ หัวเราะเสียงดังได้ อารมณ์ดีได้ ทั้งๆๆที่หนูกลับคิดมาก
กลับคิดไปไหนต่อไหน แต่เหมือนเค้าไม่แคร์ ไม่สนใจสิ่งที่ผ่านมา หนูไม่เข้าใจเค้าเลยคะ
พี่ช่วยบอกหนูหน่อยได้มั้ยคะ ว่าเค้าเป็นแบบนี้ ทำแบบนี้เพื่ออะไร คำว่าผู้ชายคงอ้างได้ใช่มั้ยคะ
ว่าเป็นแบบนี้ ปล่อยให้ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่เค้าทะเลาะกับหนู
มันคืออะไรกัน

ผู้ชาย .. พี่เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเรามาก ทั้งอายุ ความรับผิดชอบในงาน
คงคิดว่าเรายังเป็นเด็กๆ นิสัยงอแงๆมั๊ง คงคิดว่าโทรง้อ เจอกันเดี๋ยวคงหายหงุดหงิด
ถ้าเขาคิดมาก มัวแต่ชวนทะเลาะคงไม่ดี แต่ตอนนี้เขาคงร้อนใจไม่แพ้น้องนะ
คงรอคุยกันต่อหน้าดีกว่าคุยทางโทรนะจ๊ะ
q*021


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
เจ็บมามากกับความไกล
เรทกระทู้
« ตอบ #1599 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 17:32 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ความไกลทำให้เราเจ็บมามาก เคยมีแฟนทำงานอยู่ที่เดียวกันมันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากช่วยกันแก้ปัญหาที่ได้เจอผ่านความสุขความทุกข์มาด้วยกันตลอดจนเรามั่นใจว่าเขาใช่แล้วละคนที่ดูแลเราได้จนกระทั่งมีวันหนึ่งที่เราต้องแยกกันเพราะเรื่องงาน มันเหงา เหงามาก โทรคุยกันทุกวัน บอกรักและคิดถึงกันเสมอ แต่เชื่อไหมคนที่เรามั่นใจและเชื่อใจเขาแอบไปมีผู้หญิงคนอื่น พอเรารู้เขาก็เลิกกับผู้หญิงคนนั้น เราก็คิดว่าเขาคงแค่เหงาแต่ไม่นานเขาก็มีผู้หญิงคนใหม่ทั้งๆที่เราโทรคุยกันทุกวันบอกรักกันทุกวัน แล้วเหตุการณ์ก็เหมือนเดิมจับได้ก็เลิก เราเจ็บมากนะแต่เราก็ยังเลิกกับเขาไม่ได้แต่เวลาก็จะช่วยให้เราชินกับความรู้สึกเหงา เหงาก็คุยกับเพื่อน อยู่กับพ่อแม่ หากิจกรรมที่ชอบทำ อย่าคิดถึงเขาตลอดเวลาให้แบ่งเวลามาคิดถึงตัวเองบ้าง
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
หัวอกเดียวกัน
เรทกระทู้
« ตอบ #1600 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 19:25 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

เหมือนกันเลยค่ะ รักทางไกล คำนี้กลัวมากๆๆ แฟนเราไปทำงานที่ต่างประเทศ ตอนแรกก็โทรมาหาเรา วันละ 3 ครั้ง แต่พอนานๆไปลดลงเลื่อยๆ เราถามว่าทำไมไม่เห็นโทรหาเหมือนก่อนเลยแฟนเราตอยเราว่าไม่คอยมีเวลา มันเป็นข้ออ้างที่ผู้ชายทุกคนต้องใช้มัน พอโทรหากันทะเลาะกันทุกทีเลย เราเครียดมากเลยเหมือนคนจะเป็นบ้าเลย เราเข้าใจคุณนะว่าเป็นอย่างไร คำว่า เหงา มันทรมานอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้เราเริ่มทำใจแล้ว เราขอเป็นกำลังใจให้นะ เราเชื่อว่าคุณต้องผ่านช่วงเวลาเวลานี้ไปได้อย่างเรา (มีอีกอย่างที่หน้ากลัวกว่า คำว่ารักทางไกลอีกคำนะ คือคำว่า รักแท้แพ้เพื่อนร่วมงาน คำนี้น่ากลัวกว่านะค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ จากคนหัวอกเดียวกัน

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
E"Moo
เรทกระทู้
« ตอบ #1601 เมื่อ: 26 ก.ย. 09, 22:33 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
q*014 เราเองก็ไกลกะคนรักมากมาย น่ะ อยู่กันคนละประเทศเลยละ


แต่ก็พยายามที่จะคุยกันทุกวัน (ก็ทุกวันนั้นแหละ แหะๆๆ) และพยายามไว้ใจกันให้มากที่สุด แต่บางครั้งมันก้อดไม่ได้ ใช่ไหม ที่จะไม่คิดฟุ้งซ่าน น่ะ ว่าไหม

เข้าใจกัน และรักกันเท่านั้นที่จะเปนตัวทำให้ระยะทางมันใกล้ ลง


และเราคิดว่า....ความห่างไกลและความคิดถึง มันทำให้เรารู้ว่าความรักมีค่ามากมาย แค่ไหนเมื่อได้อยู่ใกล้กัน
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
indypop
เรทกระทู้
« ตอบ #1602 เมื่อ: 27 ก.ย. 09, 03:12 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนหรอกครับที่เป็นแบบนั้น ...ผมรักแฟนผมมากเหมือน ก่อนหน้าแฟนผมก็เรียนด้วยกันเพิ่งกลับไทย
ไปได้สามเดือนครับ...กลับเป็นผมที่ต้องตามง้อเธอทุกอย่าง เราออนเอ็มกันบ่อยแต่เธอไม่ชอบพิมพ์ ถามไปสักสี่ห้าคำถาม เธอถึงจะตอบกลับมาที เวลาจะออกเธอก็ออกไปเลยโดยที่ไม่บอกว่าจะออกแล้วนะหรือไม่ก็เงียบเฉยๆ เวลาผมโทรหาเธอก็ไม่อยากคุยด้วย...ผมบอกได้เลยว่าไม่ได้ประจานเธอแต่เพราะเหตุที่ว่าผมรักเธอมาก ไม่อยากสูญเสียเธอไป พยายามไม่ทะเลาะกันแต่เธอก็หาทางทำให้เราทะเลาะกันได้...ทำไงได้ครับก็ในเมื่อผมรักเธอนี่นา....จะพยายามทำทุกอย่างให้รักเราเดินไปข้างหน้าด้วยกันให้......ผมโง่ไหมครับ??????

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1603 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 00:05 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
เป็นกำลังใจให้ผู้ที่มีรักทางไกลทุกๆคนนะคะ q*021
ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ เรจิ นามว่า Senna หลับฝันดีนะจ๊ะ
q*085q*085


noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
konbonfa
เรทกระทู้
« ตอบ #1604 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 01:49 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

รักทางไกล..
มีแต่ต้องเชื่อใจกันเท่านั้น
คนรักของฉันอยู่ไกล แม้จะเป็นแค่ต่างจังหวัด
แต่นานๆเราจะได้เจอกันที
ครั้งละไม่กี่ชั่วโมง ไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ
ทุกวินาทีมีค่ามากที่จะเก็บเกี่ยวเวลาของเราเอาไว้
แต่ก็นั่นแหละนะ..เราต้องเข้มแข็ง
ความรักของเราก็จะเข้มแข็ง
อย่าหวั่นไหวไปตามความคิดของตัวเอง
เชื่อมั่น เชื่อใจ เข้าใจ
มันทรมานมากๆความรู้สึกนี้ฉันรู้ดีเลยล่ะ

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
konbonfa
เรทกระทู้
« ตอบ #1605 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 01:53 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

ไปเจอบทความนี้มา เลยเก็บมาฝาก

การรอคอยเป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
และเข็มนาฬิกาก็เดินเร็วกว่าเป็นเท่าตัว
จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า
และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะคนทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง พอๆกับความอ่อนไหว
เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะห่างเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทน
ด้วยเงื่อนไขของความลำบากของกาลเวลา
แล้วตัดสินว่า....การรอคอย จะคุ้มค่าหรือไม่
การอยู่ห่างกัน
จึงจำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยความแข็งแรง
ต่างคนต่างต้องทำให้หัวใจเข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
ที่คอยรบกวน และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันหนึ่งเราพบว่า
คนคนหนึ่ง คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นอย่างที่เราฝัน
ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
และคนที่จะฝ่าฟันความบีบคั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา
เพราะฉะนั้น
ย่อมหมายถึง ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก้อคงไม่ธรรมดา
และคนคนนั้นก็ย่อมมีค่า..
เวลาที่ชาวประมงเลี้ยงหอยมุข
จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
แต่เขาก็สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสายสร้อยได้
ย่อมเกิดค่ามหาศาล
ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากรู้ว่าเป็นใครสักคน
ที่มีค่าพอให้รอคอย
ไม่ว่าการรอคอยนั้นจะใช้เวลานาน
แค่ไหนก้อตาม........

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1606 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 10:17 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
รอข้อความขึ้นนานมากๆ ไม่รู้ว่าน้องเลิกงานรึยัง
ลองคิดทบทวนนะ..ถ้าเจอคุยกันแล้วน้องมีความสุข ยิ้มได้
หรืออยากหลบ นอนร้องไห้ไม่เข้าใจ เหนื่อยใจ มันไม่ใช่การแก้ปัญหานะ
q*021

ข้อความกว่าจะขึ้นหนูก็ใกล้จะกลับแล้วล่ะคะ ระบบไม่รู้ว่าจะปรับปรุงเสร็จเมื่อไหร่
จะได้เร็วเหมือนแต่ก่อนคะ ยังไงก็ขอรบกวนให้ผู้ดูแลบอร์ดทำระบบ พัฒนาเสร็จเร็วๆๆน่ะคะ
หนูคิดทบทวนไหมเหรอคะ ก็คิดน๊ะ คิดมากหลายตลบเลยล่ะคะ แล้วคืนวันเสาร์หนูก็เป็นฝ่าย
ใจอ่อน โทรไปตั้งแต่ทุ่มครึ่ง สายที่ท่านเรียกติดต่อไม่ได้ เค้าปิดเครื่อง ในใจหนูเริ่มคิด
นี่ซิน๊ะ เค้าคงอยากจะทำให้หนูรู้สึกอย่างนั้น อย่างที่เค้ารู้สึก มันเพื่ออะไร เพื่อการเอาคืนหรือเปล่า
ตั้งแต่เวลานั้น ก็โทรเรื่อยมาจนถึงสี่ทุ่มก็ไม่เปิดเครื่อง และคิดว่าจะปิดเครื่องนอนเลยดีมั้ย
จนถึงพรุ่งนี้เลย ไม่รับสาย เค้าจะมาก็ไม่ได้เจอเราหรอก เพราะติดต่อไม่ได้ หลบหน้าไม่เจอไปเลย
แต่ก็ยังไม่ปิดเครื่องเพราะยังไม่นอน มัวแต่ดูทีวีอยู่ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสายใครคะ
สายแรกไม่รับ สายที่สองตามมาติดๆๆ เลยตัดสินใจรับ คำแรกที่พูด บอกว่า เพิ่งตื่นเผลอหลับไป
เหนื่อย เพลียเพราะไปเจาะเลือดมา ไปตรวจสุขภาพ เดี๋ยวต้องลงแท่นไปทำงานอีก
ถามว่าเราโทรมาหรือเปล่า หนูเลยบอกว่าแล้วต้องบอกมั้ยคะว่าโทรไปกี่โมง กี่สาย กี่ครั้ง แล้วเวลาไหนบ้าง
เค้านิ่งแล้วบอกว่าแบตหมด ชาร์ตไว้แล้วลืมเปิดเครื่อง หนูเลยพูดว่าไม่รู้ว่าพี่ต้องการทำแบบที่หนูทำ
หรือเปล่า ต้องการแบบนั้นเหรอ แต่เค้าก็บอกว่าเปล่า หนูเลยชวนเค้าทะเลาะต่อ แต่เค้าก็พูดถามถึง
เรื่องอื่น ว่าพรุ่งนี้อยากไปไหน ไปเที่ยวไหนมั้ย(ในใจมันร้อน อยากพูดเรื่องเมื่อกี้ให้รู้เรื่องคะ)
แต่อีกคนกลับพูดไปถึงเรื่องพรุ่งนี้ ใจหงุดหงิดมากๆๆ เลยคะ แต่ก็ตอบคำถามเค้าน่ะคะ
ว่าไม่อยากไปเที่ยวไหนหรอก อยากพักผ่อนอยู่ห้อง แต่เค้าดื้อดึง บอกว่าจะมา เฮ้อ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1607 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 10:29 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ผู้ชาย .. พี่เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเรามาก ทั้งอายุ ความรับผิดชอบในงาน
คงคิดว่าเรายังเป็นเด็กๆ นิสัยงอแงๆมั๊ง คงคิดว่าโทรง้อ เจอกันเดี๋ยวคงหายหงุดหงิด
ถ้าเขาคิดมาก มัวแต่ชวนทะเลาะคงไม่ดี แต่ตอนนี้เขาคงร้อนใจไม่แพ้น้องนะ
คงรอคุยกันต่อหน้าดีกว่าคุยทางโทรนะจ๊ะ
q*021

ความคิดของพี่เค้าก็คงจะเหมือนพี่ว่านั่นแหล่ะคะ คงเป็นเพราะเค้าเป็นผู้ใหญ่
บางทีอาจจะรำคาญความน้อยใจ ความหงุดหงิดของหนูก็ได้คะ
แต่หนูก็อยากให้ลดน้อยลงน่ะคะ แต่ก็เพราะพี่เค้าด้วยค๊ะที่ทำให้หนูเป็นแบบนี้
ตั้งแต่รู้จักกันมาเสมอต้นเสมอปลายยังไงยังงั้น กับเรื่องผู้ชายอย่างเค้าที่ดูแลผู้หญิงอย่างหนูไม่เป็นคะ
เดินนำหน้าไม่รอ ทำอะไรเองหมด ไม่มีช่วย ขนาดถือของหนูยังถือเยอะกว่าเค้าอีกคะ
ไม่มีที่จะถือคนเดียวเลยคะ คิดแล้วใครบอกว่าถ้าคบคนที่อายุเยอะกว่า เค้าจะเอาใจเรา
พี่เค้าเนี่ยเป็นข้อยกเว้นเลยคะ แต่เรื่องเล็กๆๆน้อยๆๆ หนูคิดว่าทำได้ ไม่หนักหนาอะไร
ปกติก็ดูแลตัวเองตลอดมา ไปไหนมาไหนคนเดียว คงไม่แปลกที่จะเป็นคนเข้มแข็ง
ดูแลตัวเองได้ คิดเสียว่าเราทำแบบนี้ได้ เค้าก็จะได้ไม่เป็นห่วง แต่ตอนเจอกันเค้าก็ไม่ได้
ทำให้รู้สึกว่ายังมีเค้าอยู่ข้างๆๆ เป็นอาเสี่ยจ่ายตังอย่างเดียว กระเป๋าตังยังให้เราถือเลย
ทำไมไม่ถือเองก็ไม่รู้คะ เดินตัวปลิวอย่างเดียวเลย เฮ้อ เค้าเป็นแบบนี้เหรอเนี่ยค่ะ เฮ้อ

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1608 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 10:35 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ความไกลทำให้เราเจ็บมามาก เคยมีแฟนทำงานอยู่ที่เดียวกันมันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากช่วยกันแก้ปัญหาที่ได้เจอผ่านความสุขความทุกข์มาด้วยกันตลอดจนเรามั่นใจว่าเขาใช่แล้วละคนที่ดูแลเราได้จนกระทั่งมีวันหนึ่งที่เราต้องแยกกันเพราะเรื่องงาน มันเหงา เหงามาก โทรคุยกันทุกวัน บอกรักและคิดถึงกันเสมอ แต่เชื่อไหมคนที่เรามั่นใจและเชื่อใจเขาแอบไปมีผู้หญิงคนอื่น พอเรารู้เขาก็เลิกกับผู้หญิงคนนั้น เราก็คิดว่าเขาคงแค่เหงาแต่ไม่นานเขาก็มีผู้หญิงคนใหม่ทั้งๆที่เราโทรคุยกันทุกวันบอกรักกันทุกวัน แล้วเหตุการณ์ก็เหมือนเดิมจับได้ก็เลิก เราเจ็บมากนะแต่เราก็ยังเลิกกับเขาไม่ได้แต่เวลาก็จะช่วยให้เราชินกับความรู้สึกเหงา เหงาก็คุยกับเพื่อน อยู่กับพ่อแม่ หากิจกรรมที่ชอบทำ อย่าคิดถึงเขาตลอดเวลาให้แบ่งเวลามาคิดถึงตัวเองบ้าง


ถ้าอีกคนไม่หนักแน่นพอ เราคงได้แต่ทำใจคะ สักวันเราจะเจอคนที่รักเราจริงๆๆ
ความเหงา ยิ่งอยู่ห่างความเหงา ความคิดถึงยิ่งมากมาย แต่เราอยู่อย่างมีความสุขมั้ย
ถ้ามันเป็นทุกข์ เหมือนที่คุณกำลังเผชิญ เค้ามีใหม่ เรารู้ตอนนี้ก็ยังไม่สายที่จะเริ่มต้น
กับวันใหม่ วันพรุ่งนี้ที่ไม่มีเค้า แต่ยังไงเราก็ยังมีคนรอบข้างอีกมาก ที่ยังคอยรักเรา
เป็นห่วงเรา กำลังใจมีได้เสมอ อย่างน้อยก็มีฉันอีกคนและพี่ๆๆ เพื่อนๆๆที่นี่คอยเป็นกำลังใจให้คะ
ดูแลวเอง รักตัวเองให้มากคะ เป็นกำลังใจให้คะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1609 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 10:51 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
เหมือนกันเลยค่ะ รักทางไกล คำนี้กลัวมากๆๆ แฟนเราไปทำงานที่ต่างประเทศ ตอนแรกก็โทรมาหาเรา วันละ 3 ครั้ง แต่พอนานๆไปลดลงเลื่อยๆ เราถามว่าทำไมไม่เห็นโทรหาเหมือนก่อนเลยแฟนเราตอยเราว่าไม่คอยมีเวลา มันเป็นข้ออ้างที่ผู้ชายทุกคนต้องใช้มัน พอโทรหากันทะเลาะกันทุกทีเลย เราเครียดมากเลยเหมือนคนจะเป็นบ้าเลย เราเข้าใจคุณนะว่าเป็นอย่างไร คำว่า เหงา มันทรมานอย่างบอกไม่ถูก ตอนนี้เราเริ่มทำใจแล้ว เราขอเป็นกำลังใจให้นะ เราเชื่อว่าคุณต้องผ่านช่วงเวลาเวลานี้ไปได้อย่างเรา (มีอีกอย่างที่หน้ากลัวกว่า คำว่ารักทางไกลอีกคำนะ คือคำว่า รักแท้แพ้เพื่อนร่วมงาน คำนี้น่ากลัวกว่านะค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ จากคนหัวอกเดียวกัน

ถ้าเราคงเส้นคงวา เสมอตั้งแต่ต้นจนไปถึงปลาย ความรักของสองคนก็ยังอยู่ที่เดิม
และมากขึ้นจากเมื่อวาน ด้วยระยะทางและความรักความผูกพันที่มากขึ้นทุกวัน
การรอคอย ความคิดถึง ความห่างไกล ความเหงาเข้ามาแทนที่ วันเวลาเปลี่ยนไป
ถ้าใจเรายังคงเดิม ไม่ได้เปลี่ยนตามกาลเวลา ความรักก็จะทำให้เรามีความสุขเสมอคะ
สำหรับฉันแล้ว ก็แปรปรวน(อารมณ์น๊ะ) สับสนในช่วงบางเวลา หาทางออกไม่เจอ
เพราะคิดมาก คิดเยอะ ทั้งๆๆที่มันอาจจะไม่มีอะไรมากไปกว่าความเข้าใจ
ความหนักแน่นของจิตใจ(ที่ตัวเองมีน้อยเหลือเกินคะ) ตอนนี้ก็มีอันไหนมากไป
ก็พยายามลด อันไหนน้อยไปก็พยายามเพิ่ม จนตอนนี้ก็ยังเอียงไปมาอยู่
ไม่รู้เมื่อไหร่จะคงที่คะ แต่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดคะ และฉันคิดว่าคุณก็จะผ่านช่วงทรมานนั้น
มาได้เหมือนกันน่ะคะ ขอเป็นกำลังใจให้คุณคะ อย่ากลัวกับรักแท้แพ้เพื่อนร่วมงานคะ
สำหรับตัวเองก็เจอน๊ะ แต่บอกว่าเรามีแฟนแล้ว ก็เป็นเกราะป้องกันไม่ให้เค้ายุ่งกับเรา
และเราก็ต้องใจหนักแน่น ไม่หวั่นไหวง่ายๆๆๆ คิดถึงเค้าเสมอ เราก็จะสามารถผ่านพ้นไปได้คะ
แต่ถ้าเป็นเค้า เราก็ต้องเชื่อใจเค้าให้มาก แล้วเราก็จะอยู่อย่างมีกำลังใจ อยู่อย่างมีความสุข
ถ้าอยู่อย่างวาดระแวงว่าเค้าทำอะไรอยู่กับใคร ผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า ใจเราก็จะไม่สบาย
แต่แปลกเรื่องผู้หญิงฉันไม่เคยระแวงเค้าเลย และเค้าก็ย้ำเสมอ เวลาเปิดงานให้ดู พูดเรื่องงานให้ฟังบ้าง
เค้าก็จะพูดว่า แล้วจะมีเวลาที่ไหน อยู่แต่กับทะเล เห็นแต่น้ำ ท้องฟ้า เรือ ซ้ายก็ทะเล ขวาก็ทะเล
พอกลับมาก็ทำงานส่ง แล้วฉันก็โทรหาทุกวัน เช้ากลางวัน ตอนเย็นนี่สำคัญมาก ต้องตามติดคะ
เป็นกำลังใจให้คุณเหมือนกันน่ะคะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1610 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 11:00 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
q*014 เราเองก็ไกลกะคนรักมากมาย น่ะ อยู่กันคนละประเทศเลยละ


แต่ก็พยายามที่จะคุยกันทุกวัน (ก็ทุกวันนั้นแหละ แหะๆๆ) และพยายามไว้ใจกันให้มากที่สุด แต่บางครั้งมันก้อดไม่ได้ ใช่ไหม ที่จะไม่คิดฟุ้งซ่าน น่ะ ว่าไหม

เข้าใจกัน และรักกันเท่านั้นที่จะเปนตัวทำให้ระยะทางมันใกล้ ลง


และเราคิดว่า....ความห่างไกลและความคิดถึง มันทำให้เรารู้ว่าความรักมีค่ามากมาย แค่ไหนเมื่อได้อยู่ใกล้กัน


ใช่คะ ความเข้าใจกันเป็นเรื่องสำคัญมาก คิดฟุ้งซ่านน่ะก็คิดคะ คิดมาเป็นปีๆๆเลยคะ
ร้องไห้ ก็เยอะมากแล้ว เค้าก็รู้น่ะว่าเราขี้แยแค่ไหน แต่ตอนนี้เค้าก็ถามตลอด
น่ะว่าเราร้องไห้อีกหรือเปล่า แล้วก็ทำเสียงเหมือนว่า ทำไมถึงร้อง ไม่มีอะไรจริงๆๆ
ทำเหมือนเราเป็นเด็ก มีผู้ใหญ่ปลอบ ดีเหมือนกันเนอะ แต่ร้องไห้บ่อยๆๆไม่ดี เดี๋ยวต่อไปเค้า
จะไม่สนใจเรา ร้องในสิ่งที่เราควรร้อง มันทนกลั้นน้ำตาไมไหวแล้ว น้อยใจมากแล้ว
ถ้าร้องแล้วสบายใจขึ้นก็ปล่อยให้ร้องจนพอ แล้วเราจะกลับมาเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิม
พอเรื่องเดิมเราก็จะไม่ร้องไห้อีกแล้ว ความเข้าใจ ความห่วงใย ความเหงา
ความคิดถึง เมื่ออยู่ห่างไกลกันเราทรมาน เหนื่อย แต่เมื่อได้เจอกัน การรอคอย
มันมีค่ามากเมื่อเราได้เจอกัน เวลาที่เราได้พบกันมันมีค่ามากจริงๆๆคะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1611 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 11:07 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนหรอกครับที่เป็นแบบนั้น ...ผมรักแฟนผมมากเหมือน ก่อนหน้าแฟนผมก็เรียนด้วยกันเพิ่งกลับไทย
ไปได้สามเดือนครับ...กลับเป็นผมที่ต้องตามง้อเธอทุกอย่าง เราออนเอ็มกันบ่อยแต่เธอไม่ชอบพิมพ์ ถามไปสักสี่ห้าคำถาม เธอถึงจะตอบกลับมาที เวลาจะออกเธอก็ออกไปเลยโดยที่ไม่บอกว่าจะออกแล้วนะหรือไม่ก็เงียบเฉยๆ เวลาผมโทรหาเธอก็ไม่อยากคุยด้วย...ผมบอกได้เลยว่าไม่ได้ประจานเธอแต่เพราะเหตุที่ว่าผมรักเธอมาก ไม่อยากสูญเสียเธอไป พยายามไม่ทะเลาะกันแต่เธอก็หาทางทำให้เราทะเลาะกันได้...ทำไงได้ครับก็ในเมื่อผมรักเธอนี่นา....จะพยายามทำทุกอย่างให้รักเราเดินไปข้างหน้าด้วยกันให้......ผมโง่ไหมครับ??????

ผู้หญิงอยากเจอผู้ชายที่เอาใจใส่อย่างคุณน่ะ แต่คุณกัลบเจอคนที่ไม่ใส่ใจคุณเสียนี่
ถ้าเรารักใครสักคน ความเสียสละ อยากให้ อยากทำอะไรก็ได้ที่ทำให้เค้ามีความสุข
เราก็มีความสุขที่ได้ทำให้ ถึงแม้เค้าจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลย เฉยชากับสิ่งที่เราทำ
ถ้าคุณมีความสุขก็ทำเถอะคะ แต่อีกคนนี่ซิ ถ้าไม่แคร์กัน ก็อย่ารั้ง ยื้อให้อีกคนทรมานเลย
ถ้ามันเหนื่อยก็หยุดสักพัก เผื่อระหว่างทางเราหายเหนื่อย จะได้ลุกเดินหน้าทำเพื่อเค้าต่อ
เป็นกำลังใจให้คุณน่ะคะ และอยากให้เธอมองเห็นความรักที่คุณมีให้อย่างล้นเปี่ยมหัวใจ
ความรักไม่ได้ทำให้เราโง่หรอก เรื่องนี้วัดไม่ได้ว่าเป็นอย่างนั้น อยู่ที่ใจล้วนๆของคนสองคน
พร้อมกับเหตุผลหน่อยๆๆ ให้ใช้ทั้งความรู้สึก และสมองคิดไตร่ตรองอย่างมีสติที่สุดคะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1612 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 11:14 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
รักทางไกล..
มีแต่ต้องเชื่อใจกันเท่านั้น
คนรักของฉันอยู่ไกล แม้จะเป็นแค่ต่างจังหวัด
แต่นานๆเราจะได้เจอกันที
ครั้งละไม่กี่ชั่วโมง ไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ
ทุกวินาทีมีค่ามากที่จะเก็บเกี่ยวเวลาของเราเอาไว้
แต่ก็นั่นแหละนะ..เราต้องเข้มแข็ง
ความรักของเราก็จะเข้มแข็ง
อย่าหวั่นไหวไปตามความคิดของตัวเอง
เชื่อมั่น เชื่อใจ เข้าใจ
มันทรมานมากๆความรู้สึกนี้ฉันรู้ดีเลยล่ะ


เวลาเค้ากลับมา ตอนห่างกันเดือนหนึ่งไม่ได้เจอหน้า คุยกันก็สองวันครั้ง
บางทีก็อาทิตย์หนึ่งโทรมาครั้ง แต่ล่ะครั้งแค่ห้านาที รู้ว่าอยู่สบายดี
ก็หายห่วงไปได้นิดหนึ่งคะ พอเค้ากลับมาก็เจอกันอาทิตย์ล่ะครั้ง
วันหยุด ตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับก็สองทุ่ม วันหนึ่งก็ยังไม่หายคิดถึงหรอกคะ
อยากให้อยู่นาน ไม่อยากให้กลับเลยคะ แต่เมื่อมันถึงเวลาก็ต้องกลับ
ไปทำหน้าที่ ทำงานที่รับผิดชอบ ทุกวินาทีมันมีค่ามาก เป็นความทรงจำที่ฝังลึกในใจเรา
ใจเราหนักแน่นมากพอ เชื่อใจ ไว้ใจ เราก็จะมีความสุขคะ เป็นกำลังใจให้น่ะคะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1613 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 11:17 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
ไปเจอบทความนี้มา เลยเก็บมาฝาก

การรอคอยเป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอยใครสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน
เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง
และเข็มนาฬิกาก็เดินเร็วกว่าเป็นเท่าตัว
จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานยิ่งกว่า
และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะคนทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง พอๆกับความอ่อนไหว
เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะห่างเป็นเครื่องวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
วัดการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทน
ด้วยเงื่อนไขของความลำบากของกาลเวลา
แล้วตัดสินว่า....การรอคอย จะคุ้มค่าหรือไม่
การอยู่ห่างกัน
จึงจำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยความแข็งแรง
ต่างคนต่างต้องทำให้หัวใจเข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
ที่คอยรบกวน และคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันหนึ่งเราพบว่า
คนคนหนึ่ง คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นอย่างที่เราฝัน
ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
และคนที่จะฝ่าฟันความบีบคั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้ ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา
เพราะฉะนั้น
ย่อมหมายถึง ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก้อคงไม่ธรรมดา
และคนคนนั้นก็ย่อมมีค่า..
เวลาที่ชาวประมงเลี้ยงหอยมุข
จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน
แต่เขาก็สามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสายสร้อยได้
ย่อมเกิดค่ามหาศาล
ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้
หากรู้ว่าเป็นใครสักคน
ที่มีค่าพอให้รอคอย
ไม่ว่าการรอคอยนั้นจะใช้เวลานาน
แค่ไหนก้อตาม........

ขอบคุณ สำหรับบทความดีๆๆบทนี้คะ
อ่านแล้วยิ้มได้ มีกำลังใจที่จะเดินต่อ รู้สึกดีจริงๆๆคะ
ขอบคณคะ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
เจ้าชายปลาทองน้อย
เรทกระทู้
« ตอบ #1614 เมื่อ: 28 ก.ย. 09, 13:28 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
555555....
เรื่องของทุกคนที่นี่ น่าจะจำได้หมดน่ะคะ โดยเฉพาะคุณ มีอะไรที่พิเศษๆๆๆ
สำหรับฉันแล้วคิดว่า สังคมเปิดกว้างมากขึ้นแล้ว เราเป็นอะไร อยากเป็นแบบไหน
ถ้าเป็นคนดี ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ใครๆๆๆก็ต้องเข้าใจคะ เป็นคนดีก็พอแล้ว
เรื่องของคุณก็ถ้าอยากเล่า ก็เล่าเถอะคะ (เพราะว่าฉันก็อยากรู้ 55555) เสียมารยาทไปหรือเปล่าน๊า
ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกคะ เค้าไม่ได้รู้จักหน้าตาเราสักหน่อย
ส่วนเรื่องของฉันตอนนี้ก็ไปเรื่อยๆๆ และรู้ว่าถ้าจะตกลงปลงใจจริงๆๆ คิดสร้างครอบครัว
ปัญหาก็เริ่มมีให้คิดมากขึ้น เค้าแน่นอนต้องคิดและฉันก็คิดเยอะไม่แพ้เค้าเหมือนกันคะ
อย่างแรก ตอนนี้เค้าอยากเร่งเวลาเข้ามา แต่ติดหลายอย่าง หนึ่งฉันอายุน้อยกว่าเค้ามาก
ยังหาจุดยืนไม่ได้ ปีหน้าอยากเรียนต่อ ต้องใช้เงิน และเค้าก็ไม่ได้มีเงินมากพอเป็นสินสอด
ถ้าจะรอเก็บ อย่างต่ำต้องสองปี อายุเค้าขึ้นเลขสี่แน่นอนคะ และถึงวันนั้นไม่รู้ว่าจะมากพอหรือเปล่า
ถ้าคิดว่าจะไปกู้เราสองคนก็ต้องมาหาใช้ที่หลัง อันนี้ฉันไม่เห็นด้วยแน่นอนคะ
สรุปอายุทำให้ความคิดต่างกัน ถ้าแต่งฉันก็ต้องไปอยู่กับเค้า เริ่มทำงานใหม่อยู่ที่นั่น
แต่ถ้าฉันยืนยันอยากเรียนต่อ อยากอยู่ทำงานต่อที่นี่ เพราะคิดว่าที่นั่นอาจจะไม่มีอะไรให้ทำ
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทางออกใครกันที่จะต้องเป็นฝ่ายเสียสละมากกว่า ฉันมีอยู่สองทางเลือก
เลือกครอบครัว เริ่มต้นใหม่ ไม่เรียนต่อ กับรอไปก่อนขอเวลาเรียนอีกสักสองปี(แต่เค้าไม่อยากให้เรียนแล้ว)
เมื่อคืนก็เลยคุยกัน แบบคิดไปคนล่ะทาง เรื่องนี้คงต้องคุยกันยาวคะ ลำบากใจจริงๆๆๆๆ
ยังไงคิดว่าฉันจะต้องเป็นฝ่ายเสียสละแน่นอน ตั้งแต่เรื่องค่าสินสอด เท่าไหร่เหมาะสม
ต้องคุยเกริ่นกับพ่อแม่เอง ต้องคิดเองอีกแล้ว ประเพณีมันคนล่ะอย่างกันด้วยซิคะ พูดยากจริงๆๆ เฮ้อ


แหมๆๆๆๆ คุณนามว่า คุณอยากฟัง ผมก็อยากเล่าคร้าบบบบบ อิอิ เรื่องที่คุณนามว่าเล่าให้ผมฟัง อ่านแล้วเหมือนคล้ายๆ กับของผมเลยครับ ช่วงหลังจากนั้นที่ผมนอยด์อยู่หลายๆ วัน ตอนนี้เหมือนอะไรๆ ที่เราอยากให้พี่เค้าเป็น อยากให้พี่เค้าทำ ตอนนี้เค้าเริ่มทำมาทีละนิดๆ แล้วครับ ปกติเวลาที่เราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน ต้องมีเรื่องให้ระหองระแหงกันตลอด (เนื่องด้วยเพราะผมเอาแต่ใจรึป่าวไม่รู้สิ อิอิ) แต่ครั้งล่าสุดไปเที่ยวหัวหินกันครับ ไม่น่าเชื่อ เราไม่มีทะเลาะกัน ไม่มีเถียงกัน ทุกสิ่งที่ผมอยากทำหรือคิด หรือพี่เค้าอยากทำหรือคิด มันจะเหมือนกันตลอด ผมยังอดสงสัยไม่ได้ว่า เอ๊ะ ทำไมเราคิดเหมือนกันเลย ทำไมเราอยากทำเหมือนกันเลย แล้วคำตอบมันก็ออกมา จากไหนรู้มั้ยครับ ก็จากปากพี่เค้าอีกน่ะแหละ พี่เค้าบอกว่า นี่เราเข้าใจกันมากขึ้นและนะที่รัก เท่านั้นแหละครับ ความภูมิใจมันเอ่อออกมาเป็นน้ำตาแห่งความสุข ความดีใจ ที่พี่เค้าพูดแบบนั้น แสดงว่า สิ่งที่เราทำไปทั้งหมดเพื่อเค้า มันมีความหมายครับ สิ่งที่เราทุ่มเทให้กับคนที่เรารัก และเค้าก็รักเรา วันนี้มันได้ผลครับ ผมใช้ความจริงใจที่ผมมี บวกความเข้าใจและใส่ใจที่มอบให้เค้า วันนี้พี่เค้าแสดงออกมาให้เรารู้ว่า ที่ผ่านมาเค้ารับรู้มาตลอด ว่าที่เราทำทุกอย่างนั้นเพื่อใคร และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น พี่เค้าพูดถึงเรื่องอนาคตของผมกับพี่เค้าครับ เค้าอยากให้ผมวางแผนสร้างอนาคตกับเค้า อยากให้ผมอยู่กับเค้า (เพราะบ้านผมกับบ้านพี่เค้าอยู่ไกลกันน่ะครับ) เค้าบอกว่าเค้าเหนื่อยครับที่ขับรถติดฝนเจอรถติด แต่เค้าคิดถึง น่าจะดีถ้าผมได้อยู่กับพี่เค้า พี่เค้าอยากให้เราสองคนช่วยกันเก็บเงินครับ ซื้อคอนโดอยู่ด้วยกัน แล้วมีกิจการเล็กๆ ของเราสองคน เชื่อมั้ยครับคุณนามว่า ทั้งหมดนี่มันออกมาจากปากพี่เค้าทั้งหมด คำที่ผมอยากได้ยินมาตลอด มาในวันนี้สิ่งที่ผมทำให้พี่เค้า ทุ่มเทให้พี่เค้า มันมีค่าครับ มันมีความหมาย ผมยอมเปลี่ยนตัวเอง ไม่เอาแต่ใจ ไม่โวยวาย ไม่งอนโดยไม่มีเหตุผล และที่สำคัญไม่ว่าพี่เค้าจะทำอะไรให้ผมไม่ชอบใจ ผมจะมองที่เหตุผลก่อนเสมอ มันทำให้อารมณ์เกรี้ยวกราดของผมลดลงอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนนับ 1 ถึง 10 อะไรประมาณนั้น และมันก็ได้ผลครับ พออารมณ์เย็น พี่เค้าโทรมาขอโทษ แล้วบอกว่าเค้าผิด เราก็ให้อภัยทันที ไม่โกรธเคืองอะไรอีก นั่นคือสิ่งที่เราให้เค้ามาตลอดเวลาที่ผ่านมา และในวันนี้สิ่งดีๆ ที่เราทำให้เค้า มันส่งผลให้ผลดีทั้งหมด มันกลับมาหาเรา มีความสุขที่สุดครับ บางครั้งความรัก ก็ใช้ความรักอย่างเดียวไม่ได้หรอกครับ ต้องใช้ความเข้าใจ (อย่างมากกกกกกกกกกกกกกก) ด้วย เหมือนกับประโยคที่ว่า What doesn't know? don't hurt... สิ่งไหนที่เราไม่รู้ สิ่งนั้นไม่ทำร้ายเรา เอ๊ะ..เกี่ยวกันมั้ยนี่ 555+ รักทางไกล มันมีประโยชน์อย่างนี้นี่เอง เนอะ...แค่เข้าใจ อะไรก็ไม่มีความหมายแล้วละครับ อิอิ
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1615 เมื่อ: 29 ก.ย. 09, 12:00 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
แหมๆๆๆๆ คุณนามว่า คุณอยากฟัง ผมก็อยากเล่าคร้าบบบบบ อิอิ เรื่องที่คุณนามว่าเล่าให้ผมฟัง อ่านแล้วเหมือนคล้ายๆ กับของผมเลยครับ ช่วงหลังจากนั้นที่ผมนอยด์อยู่หลายๆ วัน ตอนนี้เหมือนอะไรๆ ที่เราอยากให้พี่เค้าเป็น อยากให้พี่เค้าทำ ตอนนี้เค้าเริ่มทำมาทีละนิดๆ แล้วครับ ปกติเวลาที่เราไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน ต้องมีเรื่องให้ระหองระแหงกันตลอด (เนื่องด้วยเพราะผมเอาแต่ใจรึป่าวไม่รู้สิ อิอิ) แต่ครั้งล่าสุดไปเที่ยวหัวหินกันครับ ไม่น่าเชื่อ เราไม่มีทะเลาะกัน ไม่มีเถียงกัน ทุกสิ่งที่ผมอยากทำหรือคิด หรือพี่เค้าอยากทำหรือคิด มันจะเหมือนกันตลอด ผมยังอดสงสัยไม่ได้ว่า เอ๊ะ ทำไมเราคิดเหมือนกันเลย ทำไมเราอยากทำเหมือนกันเลย แล้วคำตอบมันก็ออกมา จากไหนรู้มั้ยครับ ก็จากปากพี่เค้าอีกน่ะแหละ พี่เค้าบอกว่า นี่เราเข้าใจกันมากขึ้นและนะที่รัก เท่านั้นแหละครับ ความภูมิใจมันเอ่อออกมาเป็นน้ำตาแห่งความสุข ความดีใจ ที่พี่เค้าพูดแบบนั้น แสดงว่า สิ่งที่เราทำไปทั้งหมดเพื่อเค้า มันมีความหมายครับ สิ่งที่เราทุ่มเทให้กับคนที่เรารัก และเค้าก็รักเรา วันนี้มันได้ผลครับ ผมใช้ความจริงใจที่ผมมี บวกความเข้าใจและใส่ใจที่มอบให้เค้า วันนี้พี่เค้าแสดงออกมาให้เรารู้ว่า ที่ผ่านมาเค้ารับรู้มาตลอด ว่าที่เราทำทุกอย่างนั้นเพื่อใคร และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น พี่เค้าพูดถึงเรื่องอนาคตของผมกับพี่เค้าครับ เค้าอยากให้ผมวางแผนสร้างอนาคตกับเค้า อยากให้ผมอยู่กับเค้า (เพราะบ้านผมกับบ้านพี่เค้าอยู่ไกลกันน่ะครับ) เค้าบอกว่าเค้าเหนื่อยครับที่ขับรถติดฝนเจอรถติด แต่เค้าคิดถึง น่าจะดีถ้าผมได้อยู่กับพี่เค้า พี่เค้าอยากให้เราสองคนช่วยกันเก็บเงินครับ ซื้อคอนโดอยู่ด้วยกัน แล้วมีกิจการเล็กๆ ของเราสองคน เชื่อมั้ยครับคุณนามว่า ทั้งหมดนี่มันออกมาจากปากพี่เค้าทั้งหมด คำที่ผมอยากได้ยินมาตลอด มาในวันนี้สิ่งที่ผมทำให้พี่เค้า ทุ่มเทให้พี่เค้า มันมีค่าครับ มันมีความหมาย ผมยอมเปลี่ยนตัวเอง ไม่เอาแต่ใจ ไม่โวยวาย ไม่งอนโดยไม่มีเหตุผล และที่สำคัญไม่ว่าพี่เค้าจะทำอะไรให้ผมไม่ชอบใจ ผมจะมองที่เหตุผลก่อนเสมอ มันทำให้อารมณ์เกรี้ยวกราดของผมลดลงอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนนับ 1 ถึง 10 อะไรประมาณนั้น และมันก็ได้ผลครับ พออารมณ์เย็น พี่เค้าโทรมาขอโทษ แล้วบอกว่าเค้าผิด เราก็ให้อภัยทันที ไม่โกรธเคืองอะไรอีก นั่นคือสิ่งที่เราให้เค้ามาตลอดเวลาที่ผ่านมา และในวันนี้สิ่งดีๆ ที่เราทำให้เค้า มันส่งผลให้ผลดีทั้งหมด มันกลับมาหาเรา มีความสุขที่สุดครับ บางครั้งความรัก ก็ใช้ความรักอย่างเดียวไม่ได้หรอกครับ ต้องใช้ความเข้าใจ (อย่างมากกกกกกกกกกกกกกก) ด้วย เหมือนกับประโยคที่ว่า What doesn't know? don't hurt... สิ่งไหนที่เราไม่รู้ สิ่งนั้นไม่ทำร้ายเรา เอ๊ะ..เกี่ยวกันมั้ยนี่ 555+ รักทางไกล มันมีประโยชน์อย่างนี้นี่เอง เนอะ...แค่เข้าใจ อะไรก็ไม่มีความหมายแล้วละครับ อิอิ

ตัวหนังสือหนักแน่นจริงๆๆคะ อ่านแล้วรู้สึกดีจังคะ อย่างน้อยคุณก็ได้มีความสุขที่ได้ทำอะไรให้พี่เค้า
และก็ย้อนกลับมาหาตัวเรา มันภูมิใจ ดีใจ อยู่ในใจจนล้นเอ่อออกมาเลยล่ะ คุณว่าใช่มั้ยคะ
อนาคตเป็นอย่างไร ก็อยู่ที่ตัวเราทำรวมทั้งพี่เค้าของคุณด้วยค่ะ แหม๋อนาคตเริ่มมองเห็นแล้วซิคะ
ดีใจกับคุณด้วยจริงๆๆคะ มันตื้นตันใจแทนจนไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีคะ ขอให้คุณกับพี่เค้ามีอนาคตร่วมกัน
อยู่ด้วยกัน รักกันตลอดไปน่ะคะ ส่วนเรื่องของฉันมันคงอีกยาวไกล ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้แค่ไหน
หรือบางทีอาจจะไม่ได้เท่าคุณกับแฟนหรอกคะ มันเคว้งคว้าง หาจุดหมายปลายทางยังไม่เจอเลยคะ
เฮ้อ คิดแล้วเศร้า เดี๋ยวอีกไม่กี่วันก็เข้าวังวนเดิมอีกแล้วคะ วังวนของความเหงา ความอ้างว้าง
พี่เค้ากำลังจะไปทำงานแล้วคะ นานสำหรับฉันอีกแล้ว มันนาน ทรมานความรู้สึกที่คิดถึงจริงๆๆเลยคะ
ไม่รู้ว่าจะอดทนได้อีกนานแค่ไหน กับระยะทาง ความห่างไกลกันแบบนี้คะ รับได้จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้คะ
คุณช่วยบอกฉันหน่อยได้มั้ยคะ ว่าควรทำยังไงดี ทำยังไงให้หายจากความรู้สึกแบบนี้
หรืออย่างน้อยก็เบาบางลงบ้างคะ เป็นกำลังใจให้คุณน่ะคะ
ปล.กว่าจะตอบกระทู้คุณได้ เอาแทบเหนื่อยรอเลยล่ะ ตั้งแต่เช้าแล้วคะ

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1616 เมื่อ: 29 ก.ย. 09, 13:29 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

ถึงคุณ เจ้าชายปลาทองน้อยๆๆๆ
บรรยากาศเริ่มเข้าสู่หน้าหนาวแล้ว ลมเย็นๆๆ พัดเอื่อยๆๆ
ฝนตกตอนเย็นทุกวัน ปลายฝนต้นหนาว พายุพัดผ่านเข้ามา
ความเงียบเหงา ความไม่เข้าใจตัวเอง ความรักทำให้เราเป็นได้ถึงเพียงนี้เลยเหรอ
(แอบถามตัวเองอยู่ในใจ) เหมือนคนเพ้อ บ้าหรือเปล่าก็ไม่รู้(ว่าตัวเองอีกแฮะเรา)
บอกตรงๆๆเลยน่ะว่า คิดอยู่ตลอดเวลา ว่าไม่อยากมีความรู้สึกพิเศษกับใคร
ไม่อยากไปหลงรักใคร ถึงจะใช้ทั้งสมอง ใช้ทั้งหัวใจวัด มีทั้งสุขและก็ทุกข์
ไม่ว่าจะมีเค้าอยู่หรือเปล่า เราก็เหงาได้เสมอ เมื่อเวลาเหงามาทักทาย หัวใจหมดพลัง
หมดเรี่ยวแรงทำทุกอย่างต่อ พลัง กำลังใจมันหายไปไหนเนี่ยๆๆๆๆๆๆ (อยากตะโกนดังๆๆๆ)
เฮ้อ กลับมาถอนหายใจอย่างคนไร้พลัง การนอนหลับตา หลับสนิทขอแค่ช่วงเวลานั้น
และอยากให้นานที่สุดมากกว่าเวลาตื่นเสียอีก เพราะไม่อยากคิดอะไร แต่ในฝันยังมีภาพเค้า
มารบกวนเรา โหๆๆๆๆมากระทั่งในฝันเลยเหรอ ในฝันยังเจอ แล้วตอนตื่นจะไม่เจอเหรอ
นึกถึงเค้าตลอด(เป็นเอามากจริงๆๆเลยน๊าเรา) ใจมันร้อนจริงๆๆเลยคะ
ตอนนี้คิดอยู่อย่างเดียว อยากให้ถึงตอนเย็นเร็วๆๆ ได้นอนเพื่อผ่านพ้นวันนี้ไปให้เร็วที่สุดคะ
เป็นแบบนี้มานานเหมือนกัน ใจเร่งรีบ กลางคืนคือสิ่งที่เราต้องการ อยากนอน อย่าฝันเลยด้วยยิ่งดี
เฮ้อ ทรมานใจจริงๆๆๆๆคะ

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
add
เรทกระทู้
« ตอบ #1617 เมื่อ: 29 ก.ย. 09, 23:22 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

q*022q*022q*022q*022

.............. q*021q*021q*021q*021

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1618 เมื่อ: 30 ก.ย. 09, 08:35 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 
q*022q*022q*022q*022

.............. q*021q*021q*021q*021

พี่สาวแสนสวยและใจดี เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
ไม่พูดอะไรสักหน่อยเลยเรอะ อิ่มอกอิ่มใจอะไรหรือเปล่าน๊า 555+++
noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า
Guest
นามว่า
เรทกระทู้
« ตอบ #1619 เมื่อ: 30 ก.ย. 09, 11:32 น »
ตอบโดยอ้างถึงข้อความ
 

ในช่วงเวลาหนึ่ง คนเรามีได้หลากหลายอารมณ์
อะไรที่เป็นตัวแปรสำคัญเล่า คงเป็นความรู้สึกอ่อนไหวภายในใจ
ถ้าเปรียบเหมือนท้องทะเลคงบอกได้ชัดเจน วันวันหนึ่งตั้งแต่เช้าจรดเย็น
คลื่นซัดแรงแค่ไหน ขึ้นอยู่กับแรงลม ขึ้นอยู่กับสิ่งแวดล้อมรอบกายเรา
เมื่อใดที่ใจเราสงบนิ่ง มีความสุข สายลมก็พัดมาเบาๆๆ ลมเย็นๆๆ ทะเลช่างสวยงามจริงน่ะ
เมื่อใดที่ใจเรามันร้อนรน มีความทุกข์ พายุกำลังก่อตัว คลื่นซัดด้วยแรงลม ทะเลช่างน่ากลัว
อารมณ์หม่นหมอง เหมือนท้องฟ้ากำลังมืดครึ้ม มันช่างโหดร้ายกับเราเหลือเกิน
เมื่อไหร่น๊า พายุในใจเราจะสงบสักที อารมณ์ร้ายๆๆ มันเป็นเพราะอะไรกันเหรอ
เพราะเรารักเค้ามากไปใช่มั้ย เพราะใจเราต้องการเจอเค้า คิดถึงเค้ามากไปหรือเปล่า
เค้าอยู่นิ่งๆๆ เหมือนทะเลที่สงบ มองไปข้างหน้าไม่มีคลื่นทะเลเลยงั้นเหรอ
แต่ทำไมใจเรากลับร้อนดั่งพายุร้าย อยากได้อะไรจากเค้า ความเข้าใจ ความเอาใจใส่ใช่มั้ย
ทะเลผืนนี้ไม่มีเค้าคอยดูแล โอบอุ้มดั่งฝืนทรายแล้วหรือไงน๊ะ หรือปล่อยให้เป็นไปตามแรงลม
เค้าช่างไม่สนใจ ไม่ใส่ใจเราเลย ในใจมันร่ำร้อง เจ็บแปลบทุกทีที่คิดถึงมัน
เฮ้อ อยากพอแล้วล่ะ มันเหนื่อยเหลือเกิน ห่างกันสักพักคงดี ดีแล้วที่เค้าไปทำงาน
ให้เวลาต่างคนต่างได้คิด ถึงเวลาที่จะต้องกลับมาทบทวนใหม่อีกครั้ง
ขอบคุณ คุณเศร้าน่ะ ที่ได้ให้กำลังใจ ขอบคุณเพื่อนที่สมหวัง คุณเจ้าชายปลาทองน้อย
ขอบคุณเพื่อนที่คอยบอกบทเรียนราคาแพงที่ต้องยอมแพ้กับระยะทาง
ขอบคุณพี่สาวทั้งสอง น้องเซนน่าและเพื่อนๆๆอีกหลายคนที่คอยเข้ามาอ่าน
แม้จะไม่ได้แสดงความคิดเห็น ขอบคุณจริงๆๆๆ อย่างน้อยก็ได้เรียนรู้ว่ารักนั้นมันเป็นเช่นไร
พร้อมที่จะเจ็บปวด เหนื่อยมาหลายครั้งจนชินชา ใจมันชาๆๆๆ

noticeแจ้งลบความคิดเห็นนี้   บันทึกการเข้า

หน้า: 1 ... 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 ... 81

 
ตอบ
ชื่อ:
 
แชร์ไป Facebook ด้วย
กระทู้:
ไอค่อนข้อความ:
ตัวหนาตัวเอียงตัวขีดเส้นใต้จัดย่อหน้าชิดซ้ายจัดย่อหน้ากึ่งกลางจัดย่อหน้าชิดขวา

 
 

[เพิ่มเติม]
แนบไฟล์: (แนบไฟล์เพิ่ม)
ไฟล์ที่อนุญาต: gif, jpg, jpeg
ขนาดไฟล์สูงสุดที่อนุญาต 20000000 KB : 4 ไฟล์ : ต่อความคิดเห็น
ติดตามกระทู้นี้ : ส่งไปที่อีเมลของสมาชิกสนุก
  ส่งไปที่
พิมพ์อักษรตามภาพ:
พิมพ์ตัวอักษรที่แสดงในรูปภาพ
 
:   Go
  • ข้อความของคุณอยู่ในกระทู้นี้
  • กระทู้ที่ถูกใส่กุญแจ
  • กระทู้ปกติ
  • กระทู้ติดหมุด
  • กระทู้น่าสนใจ (มีผู้ตอบมากกว่า 15 ครั้ง)
  • โพลล์
  • กระทู้น่าสนใจมาก (มีผู้ตอบมากกว่า 25 ครั้ง)
         
หากท่านพบเห็นการกระทำ หรือพฤติกรรมใด ๆ ที่ไม่เหมาะสม ซึ่งอาจก่อให้เกิดความเสื่อมเสียแก่สถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ รวมถึง การใช้ข้อความที่ไม่สุภาพ พฤติกรรมการหลอกลวง การเผยแพร่ภาพลามก อนาจาร หรือการกระทำใด ๆ ที่อาจก่อให้ผู้อื่น ได้รับความเสียหาย กรุณาแจ้งมาที่ แนะนำติชม